ما که هستیم به ایمان پر از شک دلخوش

 

طفل طبعیم و به بازی و عروسک دلخوش

 

 

پایمان بر لب گور است و حریصیم هنوز

 

با همان هلهله شادیم که کودک دلخوش

 

 

ماهی تنگ در اندیشه دریا دلتنگ !

 

ما نهنگیم و به یک برکه ی کوچک دلخوش !

 

 

جز دو رویی و ریا سکه نیاندوخته ایم

 

کودکانیم و به سنگینی قلک دلخوش

 

 

باد ، حیثیت این مزرعه را با خود برد

 

ما کماکان به همان چند مترسک دلخوش

آمـــــ ـاده اے؟؟؟

عـــ ـمق کامــمـ ـ را بچــــ ـش

عـــ ـمق دردم را ببیــــ ـن

بــــ ـزودے میســــ ـوزے

تويي صفاي ضميرم چــرا نــمــي آ يــي

چـرا بـهـا نـه نگـيـرم چــرا نــمــي آ يــي

ا گـر حـجـا ب ظهـورت وجـود تارمنست

خـدا كـنـد كـه بـمـيـرم چــرا نــمــي آ يــي

اسبی که به روی قالی خانه ی ماست

در تاخت و تاز خالی خانه ی ماست

آن گاو که در تابلو نقاشی است

خوشبخت تر از اهالی خانه ی ماست!

زنبیل پر از ترانه در دستش بود

یک نامه ی عاشقانه در دستش بود

ختم صلوات داشت باران انگار

تسبیح هزار دانه در دستش بود

دیدم که دهان او پر از مورچه است

سرتا سر جان او پر از مورچه است

مرگ امده تا مرا از اینجا ببرد

حتمن چمدان او پر از مورچه است

هر روز به ما اگر که سر هم بزنی

بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی

آقا تو که خوب می شناسی ما را

 زنگ در خانه را اگر هم بزنی...

هم چاه سر راه تو باید بکنیم

هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم

این نامه ی چندم است که می خوانی؟

داریم رکورد کوفه را می شکنیم

یک عمر تو زخم هایمان را بستی

هر روز کشیدی به سر ما دستی

شعبان که به نیمه می رسد آقا جان!

ما تازه به یادمان می آید هستی!

چندی است که با خواب خودم تنهایم

از  چوب  تراشیده  شده  رویایم

تنهایی ام از مرگ به من ارث رسید

من پیر قبیله ی مترسک هایم

با سرعت بی مهار واگن هایش

با لشکر بی شمار واگن هایش

از   دور  قطار  زندگی  می  آید

تنهایی و مرگ بار واگن هایش

از آتشم و زبانه ام گم شده است

از بادم و آشیانه ام گم شده است

از آبم  و رود  رود  سر گردانم

در خاک کلید خانه ام گم شده است

او مثل همیشه خواب هایش آبی است

کار من بی چاره ولی بی خوابی است

من گربه ی ولگرد خیابان هستم

او گربه ی چاق و چله ی قصابی است

در وصف تو از ازل کم آورده دلم

اندازه ی صد غزل کم اورده دلم

در عشق تو  من ماهی خردی هستم

دریایی تو! بغل  کم  آورده  دلم

سرگشته ی اویم از ابد تا ازلش

سر در گم چشم های شیر و عسلش

آمد که بهشت را بسازد با من

با سطل خمیر بازی اش در بغلش

حــلالـم کـن دم مـردن ، کـمی بعـد از پشیمونی

تــو آوار نگاهـی کـه تـو هـم با ما نـمـی مـونـی

مـسیـر مـوندن و رفتن ، یکی بود و جدا شد باز

تـو پـایـان مـنـو دیـدی ، جـدایـی سخـته از آغـاز

حـلالـم کـن غـریـبـونـه ، خـیـالــم با تو مـی مونه

حـلالـم کـن غـریـبـی کـه بـرات دل کـندن آسـونه

حلالم کن به خونی که غروب ازخاک می جوشـه

حـلالم کـن به نـوزادی که شـیر از تـیر می نوشه

مگـه میشـه کنارت مـوند ؟ هـنوزم عـشـق بد حاله

صـبـوری هـم کـم آورده ، خـود شـمـشـیر می ناله

حـلالـم کـن به زخـمـایی کـه لب وا کـرده می خنده

حـلالـم کـن به عـشـقـی کـه بـه چـشمـای تـو پـابنده

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟

شعری از فریدون مشیری

تازه تر کن داغ ما را ، طاقت دوری نمانده                                                         

شکوه سر کن، در تن ما ،تاب مهجوری نمانده

پرگشاید شور و شیون از جگر ها ای دریغ.....

دل به زخمی شعله ور شد ، جان به عشقی مبتلا

برنتابد سینه ی ما      داغ چندین ماجرا

تازه. شد ... به هوای تو...    دل تنگ ما .....    ای وای

بی تو هر گز نشنود کس شکوه ازجانم .........  خدا

 با تو هر گز بر نگردد عهد و پیمانم

من.... زنده ام.... ای وطن.... در پناه تو

سر چه باشد، بر تن    جان چه باشد، بر کف    تا سپارم             در.. راه... تو

ماند      در دلم داغی از                فر یاد تو

شد    وقت دلتنگی ها                      با یاد تو

من زنده ام ای وطن در پناه تو

سر چه باشد بر تن    جان چه باشد بر کف    تا سپارم             در راه تو

گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست

دل بکن!آینه این قدر تماشایی نیست

حاصل خیره در آیینه شدن ها آیا

دو برابر شدن غصه تنهایی نیست؟!

بی سبب تا لب دریا مکشان قایق را

قایقت را بشکن!روح تو دریایی نیست

آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد

آه!دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست

آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست

حال وقتی به لب پنجره می آیی نیست

خواستم با غم عشقش بنویسم شعری

گفت:هر خواستنی عین توانایی نیست

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید

وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید

من عاشق چشمت شدم  نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

افشین یداللهی

دلـم بــه وســعــت دنــیــا گــرفـتـه آقـا جـان

ما را به یک کلاف نخ آقا قبول کن

یـا ایّهـا العــزیز! أبانـا! قــبول کن

آهی در این بساط به غیر از امید نیست

یـا نـاامیدمــان ننـمـا یـا، قـبـول کن

از یـاد بـرده ایم شمـا را پـدر! ولی

این کودک فراری خود را قبول کن

رسم کریم نیست که گلچین کند، کریم!

مـا را سَـوا نکـرده و یک جـا قـبول کن

گر بی نوا و پست و حقیریم و رو سیاه

اما به جــان حضرت زهـرا قبـول کن

گندم که نه، مقام شما بود لاجَرَم

رمز هبوط آدم و حوّا، قـبول کن

ما منتظريم از سفر، برگردي

يکروز شبيه رهگذر برگردي

با کاسه ي آب و مجمري از اسپند

ما آمده ايم پشت در، برگردي

وقتي سر شب که رفتنت را ديديم

گفتيم نمي شود سحر، برگردي؟؟

ما منتظر تو ايم آقا، نکند

من گوشه نشين کوچه ي برگشتــم

اي کاش که از همين گذر برگردي

پرواز نمي کنيم از اينجا، بايد

در فصل نبود بال و پر برگردي

وقتش نرسيده است اي مرد ظهور

با سيصدوسيزده نفر، برگردي؟

اللهم عجل لولیک الفرج

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم.تویی والاترین مهمان دنیایم.

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور

آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی

به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو جز من کس دیگر نمیفهمد.به نجوایی صدایم کن.بدان اغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات اوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد

برای درک اغوشم,شروع کن,یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید